ستاره‌ای که در اروپا سوخت و کنار رونالدو دوباره شعله‌ور شد
ژوائو فلیکس سال‌ها یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای فوتبال اروپا بود؛ بازیکنی که زمانی برای او آینده‌ای درخشان پیش‌بینی می‌شد اما مسیر حرفه‌ای‌اش هرگز مطابق انتظارات پیش نرفت.
ژوائو فلیکس سال‌ها یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای فوتبال اروپا بود؛ بازیکنی که زمانی برای او آینده‌ای درخشان پیش‌بینی می‌شد اما مسیر حرفه‌ای‌اش هرگز مطابق انتظارات پیش نرفت. حالا مهاجم پرتغالی در عربستان بار دیگر همان بازیکنی شده که فوتبال اروپا را شیفته خود کرده بود؛ بازیکنی خلاق، تکنیکی و تعیین‌کننده که می‌تواند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد.
فلیکس پس از یک سال حضور در عربستان، نه تنها به فرم مطلوب خود بازگشته، بلکه در نخستین فصل حضورش در النصر یکی از مهم‌ترین بازیکنان تیم بود و به قهرمانی این باشگاه در لیگ حرفه‌ای عربستان کمک کرد. عملکردش آن‌قدر چشمگیر بود که جایزه بهترین بازیکن فصل را نیز به دست آورد.
تصویر فلیکس در مراسم دریافت جایزه، در حالی که کریستیانو رونالدو از روی سکوها او را تماشا می‌کرد، معنای خاصی داشت. رونالدو سال‌ها برای فلیکس یک قهرمان و الگوی فوتبالی بود؛ حالا این دو بازیکن در یک تیم کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند اما نقش‌های‌شان تا حد زیادی تغییر کرده است.
رونالدو همچنان چهره اصلی النصر و یکی از بزرگ‌ترین گلزنان فوتبال جهان است اما این فلیکس بود که در فصل گذشته بخش مهمی از مسئولیت خلق موقعیت و شکستن خطوط دفاعی حریفان را بر عهده گرفت. آماری که بازگشت فلیکس را ثابت می‌کند فلیکس در فصل گذشته در 33 مسابقه برای النصر 20 گل به ثمر رساند و 14 پاس گل داد؛ آماری که نشان می‌دهد چرا انتخاب او به عنوان بهترین بازیکن لیگ چندان بحث‌برانگیز نبود.
رونالدو همچنان مهم‌ترین تمام‌کننده النصر است و بخش بزرگی از گل‌های تیم به نام او ثبت می‌شود اما فلیکس چیزی را به تیم اضافه کرد که صرفاً با آمار گلزنی قابل اندازه‌گیری نیست. توانایی حضور بین خطوط، کنترل توپ در فضاهای فشرده، حمل توپ و پیدا کردن هم‌تیمی‌ها در مناطق خطرناک باعث شد النصر مقابل دفاع‌های فشرده حریفان ابزار بیشتری در اختیار داشته باشد.
فلیکس در واقع مکمل ایده‌آلی برای رونالدو بود. در حالی که رونالدو بیشتر در نقش مهاجمی ظاهر می‌شد که باید آخرین ضربه را بزند، فلیکس می‌توانست از عقب‌تر حرکت کند، بین هافبک‌ها و مدافعان حریف قرار بگیرد و ساختار دفاعی آنها را به هم بریزد.
همین تفاوت باعث شد همکاری این دو بازیکن به یکی از جذاب‌ترین نکات فصل گذشته لیگ عربستان تبدیل شود. از رویای کودکی تا هم‌تیمی شدن با رونالدو فلیکس سال‌ها پیش درباره رونالدو گفته بود که بازی کردن کنار او برایش رؤیا محسوب می‌شود.
او در مصاحبه‌ای گفته بود: بازی کردن کنار کریستیانو تجربه‌ای فوق‌العاده است. او نه تنها به خاطر تمام افتخاراتش، بلکه به دلیل انگیزه‌ای که برای پیروزی دارد، الگوی بزرگی برای همه بازیکنان است.
نخستین همکاری این دو بازیکن به تیم ملی فوتبال پرتغال باز می‌گردد. فلیکس در سال 2019 برای نخستین بار پیراهن تیم ملی را پوشید و رونالدو در همان مسابقه سه گل به ثمر رساند.
شش سال بعد، این دو بازیکن در سطح باشگاهی نیز کنار یکدیگر قرار گرفتند اما تفاوت در این بود که فلیکس دیگر آن استعداد جوان و کم‌تجربه نبود. او حالا بازیکنی 26 ساله بود که تجربه حضور در چند باشگاه بزرگ اروپایی را پشت‌سر گذاشته بود.
رونالدو همچنان مهاجم اصلی و تمام‌کننده النصر باقی ماند اما فلیکس به یکی از مهم‌ترین مهره‌های خلاق تیم تبدیل شد. چرا اروپا نتوانست بهترین فلیکس را ببیند؟
شاید بزرگ‌ترین پرسش درباره دوران حرفه‌ای فلیکس این باشد: چرا بازیکنی با چنین استعدادی نتوانست در فوتبال اروپا به جایگاهی که انتظار می‌رفت برسد؟ او در فصل 19-2018 با درخشش در بنفیکا به فوتبال اروپا معرفی شد.
استعدادش آن‌قدر چشمگیر بود که اتلتیکومادرید برای جذب او حدود 127 میلیون یورو هزینه کرد؛ انتقالی که یکی از بزرگ‌ترین خریدهای تاریخ باشگاه اسپانیایی بود اما سبک بازی فلیکس با فوتبال دیگو سیمئونه چندان هماهنگ نبود. فلیکس بازیکنی ظریف، تکنیکی و خلاق بود که دوست داشت آزادانه در زمین حرکت کند و با توپ کار کند.
در مقابل، اتلتیکومادریدِ سیمئونه تیمی بود که بر نظم تاکتیکی، جنگندگی، فشردگی و قدرت فیزیکی تأکید داشت. نتیجه آن شد که فلیکس هرگز نتوانست در مادرید به نسخه‌ای که همه انتظارش را داشتند تبدیل شود.
پس از آن، دوران حضور قرضی و کوتاه‌مدت در چلسی، بارسلونا و میلان نیز نتوانست مشکل را به شکل کامل حل کند. همه باشگاه‌ها استعداد او را می‌دیدند اما هیچ‌کدام نتوانستند بهترین نسخه فلیکس را برای مدت طولانی در اختیار داشته باشند.
حالا عربستان شاید همان محیطی باشد که فلیکس برای بازسازی خودش به آن نیاز داشت. النصر؛ نقطه بازگشت در النصر، فلیکس فشار متفاوتی را تجربه می‌کند.
او دیگر مجبور نیست هر هفته ثابت کند چرا ارزش انتقالی بزرگ را دارد. در کنار رونالدو، آزادی بیشتری برای بازی کردن پیدا کرده و به نظر می‌رسد اعتمادبه‌نفس از دست‌رفته‌اش نیز بازگشته است.
شروع فصل جدید نیز نشانه امیدوارکننده‌ای بود. فلیکس در نخستین مسابقه فصل مقابل الفتح بار دیگر درخشید و با یک گل زیبا نشان داد که فصل گذشته احتمالاً یک اتفاق تصادفی نبوده است.
این عملکرد می‌تواند اهمیت زیادی برای آینده او داشته باشد؛ به خصوص در تیم ملی پرتغال. آیا زمان آن رسیده که فلیکس رهبر نسل جدید پرتغال شود؟
تیم ملی فوتبال پرتغال در سال‌های اخیر به یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های ملی جهان تبدیل شده است اما نسل طلایی این تیم به تدریج در حال تغییر است. کریستیانو رونالدو 41 ساله شده و برناردو سیلوا نیز دیگر بازیکن جوانی نیست.
از سوی دیگر، بازیکنانی مانند رافائل لیائو و پدرو نتو نیز هنوز نتوانسته‌اند ثبات لازم را در بالاترین سطح نشان دهند. در چنین شرایطی، فلیکس می‌تواند نقشی مهم‌تر در تیم ملی پیدا کند.
او دیگر آن پسر جوانی نیست که در کنار رونالدو فقط به دنبال یادگیری باشد. فلیکس اکنون تجربه کافی برای تبدیل شدن به یکی از رهبران فنی پرتغال را دارد.
عملکرد او در النصر می‌تواند این مسیر را سرعت ببخشد. شاید مهم‌ترین اتفاق برای فلیکس این باشد که در عربستان توانسته دوباره از فوتبال لذت ببرد.
بازیکنی که زمانی زیر فشار قیمت انتقال، انتظارات باشگاه‌های بزرگ و مقایسه‌های بی‌پایان قرار داشت، حالا دوباره آزادانه بازی می‌کند و چه کسی بهتر از رونالدو می‌تواند این مسیر را از نزدیک ببیند؟ رونالدو زمانی الگوی کودکی فلیکس بود.
حالا اما فلیکس دیگر صرفاً شاگردی نیست که در سایه اسطوره فوتبال پرتغال ایستاده باشد. او در النصر تبدیل به یکی از ستاره‌های اصلی شده و اگر بتواند همین روند را ادامه دهد، شاید سرانجام همان بازیکنی شود که فوتبال اروپا سال‌ها پیش انتظارش را می‌کشید.
ژائو فلیکس هنوز فرصت دارد داستان دوران حرفه‌ای خود را تغییر دهد؛ و شاید این‌بار، عربستان نقطه آغاز فصل تازه‌ای از این داستان باشد.