ربیعی: حل بحران‌های آب و انرژی به نوآوری اجتماعی و فرهنگی نیاز دارد
معمولاً نوآوری بیشتر در مسائل فنی و مهندسی معنا می‌شود، در حالی که بخش مهمی از مسائل امروز جامعه، از بحران آب و محیط زیست تا چالش‌های حوزه انرژی، به نوآوری‌های اجتماعی و فرهنگی نیاز دارند.
علی ربیعی شامگاه چهارشنبه در شب صنایع خلاق که با حضور هنرمندان صنایع دستی استان اصفهان در پایگاه جهانی کاخ موزه چهلستون برگزار شد، با اشاره به نقش تاریخی نوآوری در تداوم حیات ایران اظهار کرد: ایران در طول تاریخ با مسائل و چالش‌های امنیتی متعددی مواجه بوده و آنچه امکان استمرار حیات و رسیدن کشور به موقعیت امروز را فراهم کرده، توانایی ایرانیان در نوآوری و سازگاری با شرایط متغیر بوده است. وی با بیان اینکه بدون نوآوری، امکان تداوم زندگی اجتماعی وجود نداشت، افزود: نوآوری پدیده‌ای دور از دسترس و منحصر به فناوری‌های پیشرفته نیست، بلکه در بسیاری از موارد از دل پدیده‌های پیرامونی و با ایجاد ارتباط‌ها و چیدمان‌های تازه میان ظرفیت‌های موجود شکل می‌گیرد.
دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور با تأکید بر ضرورت بازتعریف مفهوم نوآوری در سیاست‌گذاری و فعالیت‌های اجتماعی، تصریح کرد: معمولاً نوآوری بیشتر در مسائل فنی و مهندسی معنا می‌شود، در حالی که بخش مهمی از مسائل امروز جامعه، از بحران آب و محیط زیست تا چالش‌های حوزه انرژی، به نوآوری‌های اجتماعی و فرهنگی نیاز دارند. ربیعی با اشاره به پیچیدگی نوآوری در عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی خاطرنشان کرد: نوآوری در این حوزه‌ها دشوارتر و پیچیده‌تر است و نمی‌توان حل مسائل جامعه را صرفاً به راهکارهای فنی محدود کرد.
وی همچنین با اشاره به تجربه‌های اجتماعی شکل‌گرفته در شرایط جنگ گفت: در چنین موقعیت‌هایی، شکل‌های متفاوتی از همیاری و سازگاری اجتماعی پدیدار می‌شود؛ از بازگشت فرزندان به خانه پدران تا پناه‌دادن افراد به خانواده‌های دیگر. این رفتارها نمونه‌هایی از خلاقیت در شیوه زیستن و مواجهه جامعه با شرایط دشوار هستند.
دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور با اشاره به تجربه شخصی خود از کار و زندگی در شرایط دشوار، بر اهمیت نگاه تاریخی به مسیر توسعه ایران تأکید کرد و گفت که استمرار حیات اجتماعی ایرانیان در دوره‌های مختلف، بدون اتکا به نوآوری و توانایی ایجاد راه‌حل‌های تازه امکان‌پذیر نبود. اظهارات ربیعی در شب صنایع خلاق، بر ضرورت عبور از برداشت محدود فناورانه از نوآوری و توجه به ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی برای مواجهه با مسائل کشور متمرکز بود؛ رویکردی که می‌تواند جایگاه صنایع خلاق را از فعالیتی صرفاً هنری و تولیدی فراتر ببرد و نسبت آن را با حل مسائل اجتماعی و توسعه پایدار برجسته کند.
