بهتاش فریبا: مشکل اصلی فوتبال مدیریت فدراسیون است/ قلعه‌نویی اگر می خواهد بماند باید رویکردهایش را عوض کند
با این تفاسیر شما مشکل اصل فوتبال ما را در مدیریت فوتبالمان می‌دانید؟
ملی پوش پیشین فوتبال ایران در مورد شرایط فعلی فوتبال کشورمان و شکست های پیاپی تیم های ملی با روزنامه اعتماد گفت و گو کرد. روزبه دلاور| شکست دوباره تیم ملی فوتبال این‌بار مقابل روسیه بار دیگر زخم‌‌های کهنه پیکره فوتبال ایران را سر باز کرده است.
این باخت نمادی از وضعیت آشفته و نگران‌‌کننده این روزهای فوتبال کشورمان به شمار می‌آید. حالا موجی از انتقادات تند رسانه‌ها و اعتراضات گسترده هواداران در فضای مجازی با محوریت درخواست فوری برای تغییرات مدیریتی و فنی فضای فوتبال را ملتهب کرده است.
در همین راستا و برای بررسی چرایی این افول نگران‌‌کننده و واکاوی راهکارهای عبور از این بحران سراغ بهتاش فریبا، پیشکسوت فوتبال رفته‌‌ایم تا نظر او را درباره آینده تیم ملی و نیمکت جنجالی آن جویا شویم. در ادامه ماحصل گپ و گفت اختصاصی «اعتماد» با فریبا را می‌خوانید.
بازی ایران مقابل روسیه را تماشا کردید؟ شاید با خود شما پنج، شش ماه قبل صحبت کردم و گفتم که ما دیگر در آسیا رنک یک نیستیم، دو، سه و چهار هم نیستیم.
نه فقط تیم ملی بزرگسالان، همان زمان هم گفتم در پایه‌ها هم توانایی بردن ازبکستان و اردن و قرقیزستان را هم نداریم. دیدید که ویتنام می‌آید جوانان ما را می‌برد یا کره شمالی، امیدهایمان را می‌برد.
من بازی امیدها با کره شمالی را هم دیدم. بازی این‌طور نبود که ما می‌خواستیم هفت تا بزنیم و حریف ضد حمله بزند.
توپ و میدان کاملا دست کره شمالی بود. رعایت تمام مسائل فنی را می‌کردند و معلوم بود که کار کردند، اما فوتبال ما اگر عقب‌رفت نداشته باشد همان درجا زدیم.
تیم‌های دیگر برنامه‌ریزی درستی روی پایه‌های خود کرده‌اند و توانستند شرایطی را در آسیا به وجود بیاورند که دیگر هیچ کسی به لحاظ نتیجه امنیت ندارد. شما فکر می‌کردید اردن فینالیست جام ملت‌ها شود؟
در مورد اردن و بحرین و کویت و امارات در زمان ما فقط صحبت این بود که پنج تا به اینها بزنیم یا شش تا! حالا ما مانده‌ایم و بقیه با سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی پیشرفت کردند و از ما جلو زدند.
تیم‌های دیگر هم مربیان خوب در سطوح مختلف جذب کرده‌اند و هم به لحاظ سخت‌افزاری خیلی از ما جلوتر هستند. ما هنوز یک استادیوم آزادی را نتوانستیم بازسازی کنیم.
ساعت برگزاری بازی‌های پایه ما را در تابستان ساعت یک ظهر در چمن مصنوعی می‌گذارند که آدم نمی‌تواند در آن زمان و مکان راه برود. خب یعنی اهمیتی به پایه‌ها نمی‌دهند و بعد تیم‌های دیگر مثل آب خوردن ما را می‌برند.
ویتنام کجای فوتبال بوده که جوانان ما را می‌برد؟ حالا کره شمالی می‌گوییم همیشه دونده بودند، اما مقابل امیدهای ما واقعا فوتبال بازی کردند و همین‌طور می‌رسد تا بزرگسالان ما دیگر.
سوژه اصلی ما تیم ملی بزرگسالان است. به نظر شما امسال لیگ ما جوانانی دارد که شایستگی پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشته باشند؟
برای تیم خودم (استقلال) که مثال می‌زنم امسال یک توفیق اجباری بوده که پنجره بسته شد و ما دوباره سراغ بازیکنانی مثل جنپو و نازان و...نرفتیم تا یک میلیون و پانصد هزار دلار پولشان را بدهیم. یک مربی هم استقلال دارد که برای استفاده از بازیکن جوان جرات دارد و استفاده می‌کند و نتیجه‌اش هم که دیدیم جلوی السد چطور بازی کردند یا هشت، نه بازی کردند و هنوز باختی ندارند.
این یک توفیق اجباری برای استقلال شد. آقای قلعه‌نویی هم مرتب از شیبِ استفاده از جوانان می‌گوید و ما هم مثل همیشه تایید می‌کنیم که این شیب باید انجام شود و دیگر الان برای جام ملت‌ها این شیب را باید خیلی تندش کرد!
آخرین تیم ایران که در جوانان در آسیا قهرمان شد، نسل ما بود در سال ۱۳۵۵. دقیقا ۵۰ سال پیش و این سال‌ها یک‌بار هم به سرمربیگری حمید درخشان به فینال رسیدند، اما شکست خوردند یعنی قهرمانی دیگر نیامده، چون همیشه هر رده پشتیبان رده دیگر بود.
ما قبل از جام جهانی ۷۸ میلادی به فرانسه رفتیم تا بازی دوستانه انجام دهیم و جوانان ما کان فرانسه بود و امیدها در کشوری دیگر برای بازی و در همین فاصله یک تیم از غنا آمد و دیگر هیچ رده‌ای در ایران نمانده بود تا با آنها بازی کند و از باقیمانده لیگ، یک تیم تشکیل دادند که سه تا به غنا با عبدی پله زدند. یعنی پشتیبانی بوده اما حالا سال‌هاست که پایه‌هایمان را رها کردیم.
با این تفاسیر شما مشکل اصل فوتبال ما را در مدیریت فوتبالمان می‌دانید؟ قطعا، ما باید یا کوتاه‌مدت فکر کنیم یا درازمدت.
کشورهایی که بلندمدت فکر کردند، برنده شدند دیگر همه بارها گفتیم که ژاپنی‌ها برنامه‌ریزی کرده‌اند تا قهرمان جام جهانی شوند و الان هم دارند پیش می‌روند. برای اینکه فوتبالمان باز هم درست شود باید به پایه‌ها اهمیت دهیم، اما قبلش زیرساخت‌ها.
چمن‌هایی که در خارج خیلی از کشورها بازیکن ندارند تا تمرین کنند را در اختیار بچه‌های نازی‌آباد و راه‌آهن و مازندران و تبریز و جنوب قرار دهید، ببینید چند تا بازیکن می‌آیند. ما رها کردیم و نتیجه‌اش را هم داریم می‌بینیم.
بسیاری از هواداران و رسانه‌ها خواستار استعفای قلعه‌نویی هستند. نظر شما در این باره چیست؟
این دیگر نظر شخصی آقای قلعه‌نویی است و من نمی‌توانم درباره استعفای او نظری دهم. از دو منظر نگاه کنید یا او را بردارند یا ادامه دهد.
شما بفرما اگر قلعه‌نویی را بردارند چه کسی باید جایگزین او شود؟ تا شروع جام ملت‌ها هم دو ماه و نیم بیشتر نمانده است.
دیروز هم با یک خبرنگار صحبت کردم جوابی به این سوالم نداد، اما مربی خارجی که ایران را نشناسد که نمی‌توانید بیاورید، چون تا سلام علیک کند و حسین و اکبر را بشناسد وقتش تمام شده! اما از منظر دیگر هم می‌شود دید که قلعه‌نویی را حفظ کنند، اما تجدیدنظر در انتخاب‌هایش و با روی آوردن به جوان‌ها کمک کند.
درباره عدم دعوت از برخی بازیکنان مثل قایدی چه نظری دارید؟ من اگر حرف بزنم، فوتبالی حرف می‌زنم و به لحاظ فوتبالی جای قایدی خیلی خالی است و به بقیه مسائلش کاری ندارم.