نیویورک تایمز: جنگ ترامپ علیه ایران، فروپاشی نظم جهانی را تسریع کرد و جهان را به قدرت جغرافیا بازگرداند
ترامپ آشکارا فروپاشی نظم جهانی پس از جنگ را تسریع کرده است، اما ریشه‌های این بحران بسیار عمیق‌تر است.
جغرافیای استراتژیک و اقتصادی جهان به دلیل تغییرات اقلیمی در حال تغییر شکل است، تغییراتی که مسیرهای کشتیرانی چند صد ساله را مختل کرده و مسیرهای جدیدی را در سراسر سیاره ترسیم می‌کند. روزنامه نیویورک تایمز گزارشی از «پاتریشیا کوهن» منتشر کرد که در آن او گفته بود جهان دهه‌هایی را پشت سر گذاشته که در آنها گویی از محدودیت‌های جغرافیایی فراتر رفته است.
اطلاعات، پول، کالاها، میکروب‌ها و سلاح‌ها از فاصله‌ها عبور می‌کنند؛ اسرار و میلیاردها دلار پاداش در یک چشم به هم زدن رد و بدل می‌شوند، تلفن‌های هوشمند، نارنگی‌ها و صندل‌ها از اقصی نقاط زمین به در خانه شما می‌رسند و موشک‌های بالستیک می‌توانند در عرض چند دقیقه از قاره‌ها عبور کنند. با این حال، این فرضیات روزمره به دلیل اختلالات اقتصادی گسترده ناشی از بسته شدن یک مسیر حیاتی کشتیرانی و انرژی در خلیج فارس با چالش بزرگی روبرو شده‌اند.
درگیری در خاورمیانه که هفت ماه پیش پس از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران آغاز شد، قیمت انرژی را افزایش داده، به افزایش نرخ بهره کمک کرده، تولید صنعتی در سراسر جهان را مختل کرده، محصولات کشاورزی را تهدید کرده و اعتراضات خشمگینی را برانگیخته که از سوریه تا گواتمالا گسترش یافته است. و اینجا جغرافیا دوباره با قدرت بازمی‌گردد.
«شانون اونیل»، معاون ارشد مطالعات و دارنده کرسی «موریس آر. گرینبرگ» در شورای روابط خارجی، می‌گوید: «وقتی به اقتصاد جهانی یا اقتصاد مدرن فکر می‌کنیم، اغلب مکانیسم‌های اساسی محرک آن، یعنی لجستیک، را نادیده می‌گیریم؛ کالاها هنوز هم باید از مکانی به مکان دیگر منتقل شوند.» درگیری‌ها و تغییرات اقلیمی باعث ایجاد اختلالاتی در این منطقه می‌شوند.
کشورها و گروه‌های مسلحی که کوچکترین توانایی برای رقابت با قدرت نظامی، فناوری یا اقتصادی ایالات متحده را ندارند، صرفاً به دلیل موقعیت جغرافیایی خود روی نقشه، توانسته‌اند تا حدودی اقتصاد جهانی را به گروگان بگیرند. ایران کشتیرانی در تنگه هرمز، تنها گذرگاه دریایی به خلیج فارس و یک گلوگاه حیاتی برای تامین انرژی جهانی، را مختل کرده است.
گروه حوثی‌های مورد حمایت ایران در یمن همچنین کنترل یک گلوگاه حیاتی دیگر، تنگه باب المندب، آبراه باریک در ورودی جنوبی دریای سرخ، را به دست گرفته است. تاکنون، با از سرگیری جریان نفت از طریق خلیج فارس، این کار عمدتاً با زور انجام شده است و نیروی دریایی ایالات متحده هدایت تانکرهای نفتی را بر عهده گرفته است.
این تنش‌های فزاینده، یادآوری آشکاری از اهمیت حیاتی مسیرهای کلیدی ترانزیت، مانند دریای چین جنوبی و کانال سوئز است که همچنان تأثیر شگرفی بر تجارت و در نتیجه، رفاه ده‌ها میلیون نفر دارند. در عین حال، جغرافیای استراتژیک و اقتصادی جهان به دلیل تغییرات اقلیمی در حال تغییر شکل است، تغییراتی که مسیرهای کشتیرانی چند صد ساله را مختل کرده و مسیرهای جدیدی را در سراسر سیاره ترسیم می‌کند.
تابستان امسال، خشکسالی باعث کاهش سطح آب در آبراه‌های اصلی اروپا مانند راین و دانوب شده است که باعث اختلال در حمل و نقل بار، افزایش هزینه‌های کشتیرانی و کاهش تولید صنعتی شده است. خشکسالی همچنین تأمین برق در مجارستان و رومانی را که برای خنک کردن راکتورهای هسته‌ای خود به آب رودخانه‌ها متکی هستند، تهدید کرده است.
در آمریکای لاتین، اپراتورهای کانال پاناما، که حدود ۴۰ درصد از ترافیک کانتینرهای حمل و نقل ایالات متحده از آن عبور می‌کند، به دلیل پایین بودن سطح آب، محدودیت‌های ناوبری اعمال کرده‌اند، مشکلی که پدیده ال نینو آن را تشدید کرده است. هزاران مایل آن طرف‌تر در شمال، شرکت‌های کشتیرانی چینی اخیراً از دمای گرم‌تر آب برای راه‌اندازی اولین سفر تجاری منظم در اقیانوس منجمد شمالی استفاده کردند.
این تحول احتمالاً رقابت استراتژیک با ایالات متحده را تشدید خواهد کرد، همانطور که تلاش رئیس جمهور ترامپ برای تصاحب گرینلند نمونه‌ای از آن است. این روزنامه می افزاید نظم جهانی که در دوران پس از جنگ شکل گرفته بود، شروع به فروپاشی کرده است.
جغرافیا همیشه نیروی قدرتمندی در امور جهانی بوده است. در قرن پنجم پیش از میلاد، اسپارت از کنترل خود بر تنگه داردانل برای قطع جریان غلات به آتن در طول جنگ پلوپونز استفاده کرد.
با این حال، در دوران کنونی ما، و به طور خاص از زمانی که جهانی شدن در دهه 1990 شتاب گرفت، فناوری اغلب جغرافیا را تحت الشعاع قرار داده است. اما آن نظام بین‌المللی مبتنی بر چشم‌اندازی از همکاری جهانیِ سودمند برای طرفین، و بر نظامی از قوانین و مقررات بود که اکنون در حال فرسایش هستند.
رویارویی و اجبار به جای اینکه آخرین راه حل باشند، به روش‌های ترجیحی و رایج تبدیل شدند و اعتماد حتی در میان متحدان نیز از بین رفت. سخنرانی ماه گذشته ترامپ در سازمان ملل را می‌توان مرثیه‌ای برای نظم جهانی خوش‌بینانه‌تر پس از جنگ جهانی دوم دانست.
استفاده او از عبارت «قدرت حق را می‌سازد» در توصیف تصمیمش برای تصرف ذخایر نفتی ونزوئلا، رویکرد «برنده همه چیز را می‌برد» او را در امور جهانی به خوبی خلاصه می‌کند. ترامپ آشکارا فروپاشی نظم جهانی پس از جنگ را تسریع کرده است، اما ریشه‌های این بحران بسیار عمیق‌تر است.
همان شبکه‌هایی که جهانی شدن را به چنین موفقیت بزرگی تبدیل کردند، انواع جدیدی از آسیب‌پذیری‌ها و عدم تعادل قدرت را نیز ایجاد کرده‌اند. در دوران «جهانی‌سازی بیش از حد» که از دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، برای مثال، هم ایالات متحده و هم چین، به طور فزاینده‌ای به کنترل خود بر گلوگاه‌های اقتصادی به جای گلوگاه‌های فیزیکی (جغرافیایی) متکی شدند.
ایالات متحده از تسلط خود بر سیستم مالی جهانی برای مجازات رقبای خود با مسدود کردن دارایی‌ها یا قطع تجارت استفاده کرد، در حالی که چین از ذخایر مواد معدنی کمیاب خود برای اعمال فشار بر رقبای خود استفاده کرد. بنابراین، شاید جای تعجب نباشد که قدرت‌های ضعیف‌تر به دنبال ایجاد نقاط فشار خود باشند؛ در مورد ایران، این فشار، جغرافیا است.
«ادوارد فیشمن»، عضو ارشد شورای روابط خارجی، خاطرنشان می‌کند که با وجود تحمل تحریم‌های شدید در طول دو دهه اول دهه 2000، ایران هرگز به بستن تنگه هرمز نزدیک هم نشد. ایالات متحده از تسلط خود بر سیستم مالی جهانی برای مجازات دشمنان خود با مسدود کردن دارایی‌ها یا قطع معاملات تجاری استفاده کرده است.
فیشمن، دیپلمات سابق، می‌گوید: «من فکر می‌کنم این نشان می‌دهد که ما چقدر از مدل قبلی جهانی شدن فاصله گرفته‌ایم، تا جایی که خود ویژگی‌های جغرافیایی به سلاح تبدیل شده‌اند. و من فکر می‌کنم این روند در آینده نیز ادامه خواهد یافت.» یک روش، مقابله خشونت‌آمیز است، در حالی که روش دیگر، فشار مالی است؛ ایران به مالکان کشتی‌ها فشار آورده است تا برای عبور از تنگه هرمز عوارض بپردازند.
فیشمن اضافه می‌کند: «این همان چیزی است که ایران اکنون از چندین طریق سعی در دستیابی به آن دارد: توانایی کسب سود مالی از تجارت.» این تهدید، سوالاتی را در مورد اصل آزادی دسترسی به آبراه‌های بین‌المللی مطرح می‌کند، اصلی که از پایان جنگ جهانی دوم بدیهی فرض شده است. ایالات متحده مدت‌هاست که ضامن بالفعل آزادی دریانوردی بوده است، اما تمایل آن برای ادامه این نقش کاهش یافته است، در حالی که سایر قدرت‌ها برای به چالش کشیدن آن جسورتر شده‌اند.
چین همچنان به اعمال قدرت در آب‌های اطراف تایوان ادامه می‌دهد و گشت‌زنی‌هایی را برای اثبات ادعای حاکمیت خود بر دریاهای اطراف این جزیره انجام می‌دهد. اوکراین و تایوان هر دو در موقعیت‌های استراتژیک و حیاتی قرار دارند.
هال برندز، استاد دانشگاه جانز هاپکینز و نویسنده کتاب «چشم‌انداز قدرت: جغرافیا و ظهور و سقوط ملت‌ها»، معتقد است که نادیده گرفتن عامل جغرافیا نتیجه کوته‌بینی سیاسی بوده است. برندز می‌گوید: «در طول سه دهه گذشته یا بیشتر، ما بر اساس دو فرض نادرست عمل کرده‌ایم.» اولین فرض این بود که «مبارزه برای نفوذ بین قدرت‌های رقیب چیزی مربوط به گذشته است.» این با فرض دوم مرتبط بود، مبنی بر اینکه نوآوری عملاً نفوذ و محدودیت‌های جغرافیایی را از بین برده است.
برندز خاطرنشان می‌کند که اوکراین به دلیل موقعیت استراتژیک حیاتی‌اش در قاره اوراسیا، برای نسل‌های متمادی کانون درگیری بوده است؛ این کشور حلقه ارتباطی بین قدرت‌های اروپایی و آسیایی است و بنادری در دریای سیاه و زمین‌های بسیار حاصلخیز دارد. به همین ترتیب، تایوان در موقعیتی محوری بین ژاپن و اندونزی قرار دارد و سنگ بنای زنجیره‌ای از جزایر است که در سواحل چین امتداد یافته‌اند.
طبیعتاً، فناوری، صنعت و جغرافیا همیشه با یکدیگر همپوشانی داشته و بر یکدیگر تأثیر گذاشته‌اند؛ توسعه زیرساخت‌های استخراج و حمل و نقل نفت در خاورمیانه پس از جنگ جهانی دوم، تنگه هرمز را از یک کریدور ترانزیتی مفید به یک گلوگاه حیاتی برای اقتصاد و انرژی تبدیل کرد. اختلالات مداوم در مسیرهای اصلی کشتیرانی، جستجوی جایگزین‌هایی مانند ساخت خطوط لوله بیشتر را به دنبال دارد که می‌تواند در درازمدت، نقشه‌های اقتصادی و نظامی را تغییر دهد، همانطور که پیشرفت‌های تکنولوژیکی و تغییرات در روابط تجاری نیز در این امر دخیل خواهند بود.
در هر صورت، فروپاشی نظم بین‌المللی که پس از جنگ جهانی دوم برقرار شده بود، احتمالاً به جهانی با درگیری‌های فزاینده منجر خواهد شد. به گفته برندز، جغرافیا نقش فزاینده‌ای در «شکل‌دهی به مسیر این درگیری‌ها» ایفا خواهد کرد.
