مسکو: خروج آمریکا از عراق پایان ۲۰ سال اشغال به بهانه‌ای ساختگی است
ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه روز جمعه از خروج آخرین نیروهای آمریکایی از عراق استقبال کرد؛ اقدامی که به بیش از دو دهه حضور نظامی آمریکا در این کشور پایان می‌دهد.
خبرگزاری آناتولی گزارش داد که زاخارووا در پاسخ به یک سوال رسانه‌ای گفت که با این اقدام، تصمیم مصوب پارلمان عراق در ژانویه ۲۰۲۰ به اجرا درآورده است که این تصمیم بازتاب‌دهنده «آرزوی مردم عراق برای احیا و تثبیت حاکمیت دولتی پس از حضور طولانی‌مدت نیروهای خارجی» بود. سخنگوی وزارت خارجه روسیه در بیانیه‌ای در این باره گفت: «این حضور در واقع از سال ۲۰۰۳ ادامه و از لحظه تهاجم آمریکا به بهانه‌ای کاملا ساختگی ادامه یافت که دهه‌ها بی‌ثباتی را در سراسر منطقه گسترده‌تر برانگیخت.» به گفته او، این خروج که مسکو «قطعا از آن استقبال می‌کند»، نشان می‌دهد که ارتش و نیروهای امنیتی عراق «قادرند به طور مستقل وظیفه تقویت توان دفاعی دولت و تامین امنیت ملی را انجام دهند.» او افزود: «آن‌ها همچنین قادرند با تهدید تروریستی ناشی از داعش و دیگر سازمان‌های مشابه مقابله کنند.» زاخارووا گفت که روسیه مطمئن است مردم عراق می‌توانند در برابر چالش‌های داخلی و خارجی مقاومت کنند و تضمین آن در روابط همسایگی و هماهنگی با کشورهای هم‌جوار نهفته است. در همین راستا، او بار دیگر بر طرح پیشنهادی مسکو برای «امنیت جمعی منطقه خلیج فارس» تاکید کرد.
زاخارووا گفت که این طرح بر این درک استوار است که کشورهای منطقه، از جمله عراق در حفظ ثبات از طریق تعامل نزدیک نقش پیشگام را دارند. اظهارات زاخارووا در پی این مطرح می‌شود که روز چهارشنبه، وزارت جنگ آمریکا گفت که واشنگتن و شرکای ائتلافی آن «رسما عملیات عزم ذاتی در عراق را به پایان رساندند.» این وزارتخانه گفت که «خروج منظم» نیروها و تجهیزات ائتلاف از پایگاه هوایی اربیل پایان این ماموریت نظامی را رقم زد. بغداد و واشنگتن در سپتامبر ۲۰۲۴ توافق کردند که ماموریت نظامی این ائتلاف در عراق را طبق یک جدول زمانی که تا پایان سپتامبر ۲۰۲۶ ادامه دارد، پایان دهند و به سوی روابط امنیتی دوجانبه میان عراق و کشورهای عضو حرکت کنند.
امروز، ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، نیروهای آمریکایی از آخرین پایگاه‌های خود در عراق خارج خواهند شد و حضور نظامی آمریکا در این کشور به پایان می‌رسد. بنابراین کاهش این حضور می‌تواند فضای بیشتری را برای کشورهای منطقه فراهم کند تا درباره امنیت، ثبات و توسعه خود با اتکا به ظرفیت‌های داخلی و منطقه‌ای تصمیم‌گیری کنند. اما پاسخ به این چالش‌ها نیز می‌تواند از مسیر همکاری منطقه‌ای، تقویت دولت‌های ملی و مشارکت کشورهای منطقه دنبال شود، نه وابستگی به حضور نظامی قدرت‌های خارجی.
