فایننشال تایمز: تنش در تنگه هرمز، موازنه قدرت جهانی نفت را به سمت قاره آمریکا تغییر می‌دهد
آنها می‌گویند قاره آمریکا نمی‌تواند به طور کامل جایگزین عرضه کم‌هزینه خاورمیانه شود، اما قیمت‌های جهانی را تعدیل می‌کند و قدرت قیمت‌گذاری اوپک را در آینده محدود خواهد کرد.
جنگ دونالد ترامپ در ایران و طولانی شدن تنش ها در تنگه هرمز، باعث رونق تولید و صادرات نفت و گاز در قاره آمریکا شده است، زیرا مشتریان در بحبوحه درک فزاینده از احتمال طولانی شدن اختلال در "خاورمیانه"، برای تامین عرضه قابل اعتماد به این قاره روی آورده اند. نشریه "فایننشال تایمز" با انتشار گزارشی در این باره نوشت: کشورهایی از کانادا تا برزیل امسال رکورد تولید را ثبت کرده‌اند و طبق گزارش ریستاد انرژی، کل تولید در آمریکای شمالی و جنوبی در دو سال منتهی به دسامبر 2026، 10 درصد افزایش خواهد یافت.
ونزوئلا و سورینام پس از موجی از سرمایه‌گذاری‌ها از سوی شرکت‌های نفتی غربی، آماده افزایش شدید تولید هستند و تولید در ایالات متحده نیز در حال افزایش است و صادرات نفت خام و فرآورده‌های نفتی مانند گازوئیل به اروپا، آسیا و اقیانوسیه 15 درصد افزایش یافته است. هفت ماه پس از جنگ، بخش‌هایی از قاره آمریکا، به‌ویژه ونزوئلا و آرژانتین، در حال ظهور هستند، زیرا ترامپ از طریق سیاستی که او آن را "دکترین دانرو" می‌نامید، در حال ترسیم یک حوزه نفوذ به رهبری ایالات متحده با منابع انرژی گسترده و پتانسیل ایجاد توازن در برابر سایر مراکز قدرت انرژی جهانی مانند خاورمیانه است.
بازارهای جهانی به دلیل حملات به زیرساخت‌های نفتی و تانکرها در تنگه هرمز، بیش از 2 میلیارد بشکه نفت خام را از دست داده‌اند. اختلال در خاورمیانه باعث افزایش طولانی‌مدت قیمت نفت، گاز طبیعی مایع و فرآورده‌های نفتی شده و باعث شده که مشتریان و سرمایه‌گذاران با امضای قراردادهای عرضه و افزایش سرمایه‌گذاری در قاره آمریکا، به تنوع‌بخشی روی آورند.
تحلیلگران می‌گویند رونق نفت و گاز، اقتصادهای آمریکای جنوبی را متحول می‌کند و قاره آمریکا را به عنوان وزنه تعادلی در برابر خاورمیانه بیش از پیش تثبیت می‌کند. آنها می‌گویند قاره آمریکا نمی‌تواند به طور کامل جایگزین عرضه کم‌هزینه خاورمیانه شود، اما قیمت‌های جهانی را تعدیل می‌کند و قدرت قیمت‌گذاری اوپک را در آینده محدود خواهد کرد.
"دنیل یرگین"، نایب رئیس S&P Global گفت: "حتی کشورهای حوزه خلیج فارس نیز با سرمایه‌گذاری در قاره آمریکا به دنبال تنوع‌بخشی به اقتصاد خود خواهند بود." او گفت: "این اختلال، زنجیره‌های تامین را دستخوش تحول کرده و موجب توسعه جدید انرژی در سطح منطقه شده است." "شرینر پارکر"، تحلیلگر شرکت "ریستاد انرژی" (Rystad Energy) اظهار داشت: "افزایش تولید در نیمکره غربی، اختیار تعیین قیمت‌ها در میان‌مدت را از دست شورای همکاری خلیج فارس، به‌ویژه عربستان سعودی، خارج کرده است. ونزوئلا، آرژانتین، گویان، ایالات متحده و کانادا، همگی در این روند نقش‌آفرین خواهند بود." آرژانتین یکی از بزرگترین ذی‌نفعان این تغییر و تحول است؛ چرا که یک دهه توسعه در یکی از عظیم‌ترین ذخایر شیل (نفت و گاز رسی) جهان، موسوم به "واکا موئرتا"اکنون به ثمر نشسته است.
"خاویر میلی"، رئیس‌جمهوری آرژانتین و از متحدان دونالد ترامپ، فعالانه برای جذب سرمایه‌گذاری در صنعت نفت تلاش کرده است. بر اساس داده‌هایی که روز دوشنبه توسط نهاد ملی آمار منتشر شد، رشد سریع تولید نفت باعث شد تا مجموع صادرات آرژانتین در ماه سپتامبر برای نخستین بار از مرز 10 میلیارد دلار فراتر رود.
در همین ماه، شرکت "توتال‌انرژیز" (TotalEnergies) اعلام کرد که قصد دارد 10 میلیارد دلار در این کشور، صرف توسعه پروژه‌های جدید فراساحلی و گسترش طرح‌های گازی موجود در خشکی کند. همچنین در ماه اوت، "هارولد هام"، غول صنعت نفت شیل آمریکا و از حامیان سرشناس ترامپ، از آغاز یک عملیات حفاری چند میلیارد دلاری در منطقه "واکا موئرتا" خبر داد.
هام به فایننشال تایمز گفت: "به عقیده من، وجود یک وزنه تعادل در برابر عرضه خاورمیانه برای امنیت انرژی جهان بسیار حائز اهمیت است. همچنین، حضور شرکت‌های آمریکایی که در آمریکای جنوبی سرمایه‌گذاری می‌کنند و موجب افزایش تولید می‌شوند، در آینده به نفع ایالات متحده خواهد بود." شرکت شورون یکی از بزرگترین سرمایه‌گذاران خارجی در آرژانتین است.
این شرکت در میدان نفتی "اِل تراپیال" (El Trapial) — که یک میدان نفت شیل در منطقه "واکا موئرتا" (Vaca Muerta) است - طی تنها سه سال، تولید نفت خام (معادل نفت) را از 5 هزار به 40 هزار بشکه در روز افزایش داده است. شورون قصد دارد در 10سال آینده 13.8 میلیارد دلار در "اِل تراپیال" سرمایه‌گذاری کند و میزان تولید خود در آرژانتین را - جایی که در دو پروژه دیگر نیز سهمی غیرمدیریتی دارد - به سه برابر برساند.
"آنا سیموناتو"، مدیر شورون در آرژانتین، اظهار داشت که مناقشه در خاورمیانه، پیامی روشن درباره اهمیت "تنوع‌بخشی استراتژیک" ارسال کرده است. سیموناتو گفت: "به همین دلیل است که آرژانتین در سبد سرمایه‌گذاری جهانیِ ما اهمیت پیدا می‌کند.
همچنین می‌بینیم که مناطقی مانند کانادا و نواحی دیگر، به عنوان فرصت‌هایی امیدوارکننده در حال ظهور هستند." ماه گذشته، "بانک صادرات و واردات ایالات متحده" (US Export-Import Bank) از اختصاص 7 میلیارد دلار تامین مالی برای کمک به آرژانتین در توسعه بخش انرژی و مواد معدنی حیاتی خبر داد. واشنگتن همچنین با اتخاذ رویکردی در قبال ونزوئلا، به بخش نفت این کشور کمک کرده است؛ بدین صورت که با ایجاد تحولاتی در ژانویه (که شامل فشار بر دولت نیکلاس مادورو بود)، از شرکت‌های نفتی بین‌المللی دعوت کرد تا با سرمایه‌گذاری 100 میلیارد دلاری، سطح تولید نفت ونزوئلا را به دوران پیش از سوسیالیسم، یعنی 3 میلیون بشکه در روز، بازگردانند.
در سال جاری، تولید نفت این کشور با جهشی 10 درصدی به حدود 1.2 میلیون بشکه در روز رسیده است. شرکت ملی نفت ابوظبی (ادنوک)، شل، بی‌پی (BP) و شماری دیگر از شرکت‌ها، توافق‌نامه‌های اولیه‌ای را با کاراکاس امضا کرده‌اند.
در همین حال، شورون متعهد شده است که طی پنج سال، 7 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کند تا تولید خود را بیش از دو برابر کرده و به حدود 600 هزار بشکه در روز برساند. سرمایه‌گذارانی که به دنبال مقصدی کم‌ریسک‌تر در قاره آمریکا هستند، کانادا را انتخاب می‌کنند؛ کشوری که چهارمین تامین‌کننده بزرگ نفت خام در جهان است و دولت آن - به رهبری نخست‌وزیر مارک کارنی - قصد دارد این کشور را به یک "ابر قدرت انرژی" تبدیل کند.
بر اساس نظرسنجی ATB Cormark Capital Markets، تقریبا از هر پنج سرمایه‌گذار نهادی، چهار نفر می‌گویند محدودیت‌های صادرات نفت خام و گاز طبیعی مایع خاورمیانه، آنها را به سرمایه‌گذاری در شرکت‌های انرژی کانادایی ترغیب کرده است. ماه گذشته، کنسرسیومی به رهبری شل، از سرمایه‌گذاری بیش از 20 میلیارد دلاری برای دو برابر کردن ظرفیت تولید LNG کانادا، کارخانه‌ای در ساحل غربی بریتیش کلمبیا که سالانه تا 28 میلیون تن LNG صادر خواهد کرد، خبر داد.
بر اساس نظرسنجی سرمایه‌گذاران، انتظار می‌رود دو پروژه شاخص دیگر - Ksi Lisims LNG و خط لوله‌ای که روزانه تا 1 میلیون بشکه نفت خام را از آلبرتا به ساحل غربی برای صادرات به آسیا منتقل می‌کند - اکنون چراغ سبز دریافت کنند. در ایالات متحده، "وود مکنزی" پیش‌بینی می‌کند که به دلیل درگیری طولانی مدت ایران، تولید به سرعت افزایش یابد.
این شرکت مشاوره‌ای اعلام کرد که تا دسامبر 2027، تولید شیل حدود 11.8 میلیون بشکه در روز خواهد بود که حدود 1 میلیون بشکه بیشتر از قبل از شروع جنگ است. پارکر از شرکت ریستاد انرژی گفت جنگ علیه ایران دسترسی قابل اعتماد به منابع را برای مشتریان جهانی کاملا آسان کرده است: "جغرافیا می‌تواند به اندازه زمین‌شناسی در دنیای جدید امروز مهم باشد و حاشیه اقیانوس اطلس از این امر بهره‌مند خواهد شد."
