آغاز کوچ پاییزه عشایر به سمت مناطق قشلاقی

عشایر به حکم طبیعت مجبور به کوچ اجباری هستند. زنان و مردان عشایر سیاه چادرها و اسباب و اثاثیه زندگی خود را جمع‌وجور می‌کنند تا پیش از آنکه گرفتار سرما و باران‌های پاییزی شوند، به راه بیفتند و به قشلاق بروند.

عشایر مردمان روزهای سخت هستند که با کمترین امکانات رفاهی، بهداشتی، آموزشی و خدماتی زندگی می‌کنند و سختی‌های زیادی را متحمل می‌شوند که نمونه بارز آن کوچ کردن‌های مکرر هر شش ماه یک بار است. کوچ بهاره و پاییزه عشایر معمولاً بین ۲۰ روز تا دو ماه به طول می‌انجامد و خطرات زیادی را به همراه دارد.

برای خود عشایر، کوچ بهاره با همه مشقت‌ها شیرین و دلنشین است، زیرا بازگشت به دامان طبیعت و مراتع و ازسرگیری زندگی چادرنشینی بر رغبت آنها می‌افزاید. بچه‌های عشایر نیز از این کوچ هم خوشحال‌اند؛ چرا که با رفتن به قشلاق هم‌زمان با بازگشایی مدارس به مدرسه می‌روند و هم ناراحت‌اند که باید طبیعت ییلاق را ترک کنند.