تله جدید تارتار برای حریفان پرسپولیس!
پرسپولیس در دیدار مقابل ذوب‌آهن با ارائه نمایشی متفاوت در دو نیمه و با بهره‌گیری از تعویض‌های مهدی تارتار توانست سه امتیاز مسابقه را کسب کند و به رتبه دوم جدول برسد.
پرسپولیس مقابل ذوب‌آهن نه نمایش پرهیجان دربی را تکرار کرد و نه شبیه تیمی بود که ملوان را زیر فشار گذاشت و سه گل به ثمر رساند. سرخپوشان این بار حملات پرشمار و بازی تماشایی نداشتند اما در نهایت به همان چیزی رسیدند که مهدی تارتار می‌خواست.
سه امتیاز این مسابقه، پرسپولیس را با ۱۳ امتیاز از شش بازی به رتبه دوم جدول رساند تا شاگردان تارتار یک برد بدون دردسر را پشت سر بگذارند، هرچند رسیدن به این پیروزی نکات قابل توجهی داشت. در هفته‌های گذشته یکی از بحث‌هایی که درباره پرسپولیس مطرح می‌شد، تفاوت عملکرد این تیم در دو نیمه بود.
تیم تارتار معمولاً نیمه اول را خوب بازی می‌کرد اما بعد از استراحت بین دو نیمه، از کیفیت نمایش سرخپوشان کاسته می‌شد. مقابل ذوب‌آهن اما شرایط برعکس پیش رفت و پرسپولیس بعد از یک نیمه اول نه‌چندان خوب، در نیمه دوم نمایش بهتری داشت که تغییرات سرمربی این تیم نقش مهمی در آن ایفا کرد.
نمایش پرسپولیس در نیمه اول چندان قابل دفاع نبود. سرخپوشان به جز صحنه گل، تنها یک موقعیت جدی دیگر داشتند و در بیشتر دقایق این نیمه برای رسیدن به دروازه ذوب‌آهن با مشکل مواجه بودند.
البته کیفیت چمن ورزشگاه شهرقدس هم در این موضوع بی‌تأثیر نبود و اجازه نمی‌داد توپ با سرعت و دقت موردنظر تارتار به گردش دربیاید. شرایطی که کار را برای پرسپولیس با ساختار تهاجمی‌اش سخت می‌کرد اما تمام مشکلات این تیم هم به زمین مربوط نمی‌شد.
محبی و اورونوف در کناره‌ها نتوانستند تأثیر مورد انتظار را روی حملات پرسپولیس بگذارند. این در حالی است که بخش مهمی از برنامه هجومی سرخپوشان از دو سمت زمین شکل می‌گیرد و دور ماندن دو وینگر از جریان مسابقه، کار محمد خدابنده‌لو را هم دشوار کرده بود.
او که عملاً تنها هافبک میانی رو به جلوی پرسپولیس بود، فضای چندانی برای بازی‌سازی پیدا نمی‌کرد و گزینه‌های محدودی برای پیش بردن حملات داشت. در این میان عیدی و تیکدری میل بیشتری به نفوذ نشان می‌دادند اما پرسپولیس در کناره‌ها کیفیت لازم برای کارهای ترکیبی و عبور از خطوط دفاعی ذوب‌آهن را نداشت.
از طرف دیگر عبدالله ویسی عمق دفاع تیمش را هم بسته بود و عقب آمدن مهاجمان پرسپولیس برای ارتباط گرفتن با خدابنده‌لو یا وینگرها، اغلب به نتیجه خاصی نمی‌رسید. در چنین شرایطی امید سرخپوشان به یک پاس عمقی، استفاده از کیفیت فردی بازیکنان و البته کمی شانس بود که همان هم برای رسیدن به گل کفایت کرد.
با شروع نیمه دوم اما تارتار برای برطرف کردن مشکلات تیمش دست به تغییر زد. در دقیقه ۵۴ بیفوما و شهرآبادی وارد زمین شدند و حضور آنها شکل حملات پرسپولیس را تغییر داد.
سرعت و تحرک سرخپوشان بیشتر شد، مدافعان ذوب‌آهن زیر فشار بیشتری قرار گرفتند و تیم میزبان توانست موقعیت‌های بیشتری روی دروازه حریف ایجاد کند. حاصل این تغییرات فقط گل دوم نبود و پرسپولیس در ادامه سه، چهار فرصت دیگر هم برای گلزنی به دست آورد.
مسابقه‌ای که با توجه به نمایش نیمه اول می‌توانست برای سرخپوشان دردسرساز شود، در نیمه دوم شرایط متفاوتی پیدا کرد و شاگردان تارتار توانستند با کنترل بیشتر بازی، پیروزی خود را حفظ کنند. نقش تارتار در این بخش از مسابقه اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
سرمربی پرسپولیس که در هفته‌های گذشته با بحث افت تیمش در نیمه دوم مواجه بود، این بار با تعویض‌های خود کیفیت بازی را بالا برد و شرایطی برخلاف مسابقات قبلی رقم زد. با این حال این سؤال هم وجود دارد که تغییرات او صرفاً واکنشی به اتفاقات نیمه اول بود یا از ابتدا برای استفاده از بازیکنان نیمکت‌نشین در نیمه دوم برنامه داشت؟
ترکیب اولیه پرسپولیس و تغییراتی که بعد از آن انجام شد، این احتمال را مطرح می‌کند که تارتار بخشی از توان هجومی تیمش را برای نیمه دوم نگه داشته باشد تا با ورود بازیکنان تازه‌نفس، سرعت و کیفیت بیشتری به بازی بدهد. البته اگر چنین برنامه‌ای از ابتدا وجود داشته، باید آن را یک ریسک بزرگ از سوی سرمربی پرسپولیس دانست.
تارتار به‌خوبی می‌داند که نمایش ضعیف تیمش در نیمه اول می‌تواند فشار زیادی را متوجه او کند اما در این فرض، پذیرفته که بخشی از قدرت هجومی پرسپولیس روی نیمکت بماند تا در ادامه با استفاده از همین بازیکنان جریان مسابقه را تغییر دهد. اتفاقی که در شهرقدس رخ داد و سرخپوشان با وجود نمایش نه‌چندان خوب در نیمه اول، فرصت پیروزی در مسابقه را از دست ندادند.
سرمربی پرسپولیس این بار برخلاف تصویری که در هفته‌های گذشته از تیمش شکل گرفته بود، توانست با تصمیم‌های کنار زمین روی روند بازی تأثیر بگذارد. تعویض‌های او مستقیماً کیفیت حملات را بالا بردند و به پرسپولیس کمک کردند تا نیمه دوم بهتری داشته باشد و برد خود را قطعی کند.
البته یک مسابقه برای کنار گذاشتن کامل بحث افت پرسپولیس در نیمه دوم کافی نیست. شش هفته هم زمان زیادی برای قضاوت درباره تیمی نیست که با سرمربی خود در حال شکل دادن به ساختاری جدید است اما اگر تارتار بتواند این تأثیرگذاری را در بازی‌های آینده تکرار کند، نگاه‌ها به عملکرد تیمش در نیمه دوم هم تغییر خواهد کرد.
پرسپولیس در نهایت سه امتیاز را گرفت و به رتبه دوم رسید اما اهمیت این پیروزی فقط به جایگاه سرخپوشان در جدول مربوط نمی‌شود. این مسابقه با وجود کیفیت نه‌چندان بالای بازی پرسپولیس، نشان داد که تارتار می‌تواند با استفاده از نفرات روی نیمکت شرایط تیمش را عوض کند و به نمایش بهتری برسد.
برای سرمربی‌ای که در هفته‌های گذشته بابت افت تیمش در نیمه دوم مورد انتقاد قرار گرفته بود، دیدار با ذوب‌آهن از این نظر اتفاق مثبتی محسوب می‌شود. پرسپولیس اگرچه در کیفیت بازی نیمه اول چندان موفق نبود اما در نیمه دوم هم نمایش بهتری داشت و هم کار را تمام کرد تا این بار نیمه دوم، نقطه قوت تیم تارتار باشد.
