آیا روزنامه «جمهوری اسلامی» در پی پروژهای ضد امنیتی است؟

طی روزهای اخیر، روزنامه «جمهوری اسلامی» مواضع فشرده و متعددی را علیه حکومت طالبان در افغانستان به چاپ رسانده است؛ تا جایی که این گمان تقویت میشود که سردبیر این نشریه، سرفصل ویژهای را برای این موضوع گشوده تا به هر نحو ممکن، شکاف و اختلافی میان جمهوری اسلامی ایران و حکومت فعلی کابل ایجاد کند. در تازه ترین اظهارنظر منتشرشده از سوی این روزنامه، آمده است که مسئولان ایرانی باید «خط قرمزها» را رعایت کرده و حکومتی را که نه بر پایۀ آرای عمومی شکل گرفته و نه قانون اساسیِ مبتنی بر جمهوریت دارد، نامشروع خوانده و به رسمیت نشناسند.

فارغ از آنکه این روزنامه معمولاً بر پایۀ دادهها و شاخصهای غربی و لیبرالی به تحلیل میپردازد و اساساً مبانی دینی در نظام سیاسی را برنمیتابد. با این حال، پرسشهای اساسی در این میان وجود دارد که خالی از لطف نیست: نکته نخست؛ تناقضگویی در مواجهه با نظامهای سیاسی منطقه پرسش اینجاست که کدامیک از دولتهای همسایه و منطقه، حاکمیت خود را مبتنی بر رأی مستقیم مردم کسب کرده اند؟

عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کویت، قطر، بحرین و اردن، همگی بر پایۀ نظامهای پادشاهی یا استبدادی اداره میشوند. پرسش اینجاست که چرا روزنامه «جمهوری اسلامی» هیچگاه سرفصلی برای نقد این کشورها باز نکرده و خواستار کاهش روابط دیپلماتیک با آنها نشده است؟

در حالی که هیچیک از این دولتها، انتخاباتی مبتنی بر نظر شهروندان مسلمان خود برگزار نمیکنند. نکته دوم؛ نادیده گرفتن مواضع راهبردی طالبان در قبال ایران سؤال دیگر آنکه چرا این روزنامه، حکومت افغانستان را هدف قرار داده است؛ حکومتی که در منازعات اخیر منطقهای (همچون جنگ تحمیلی رمضان و جنگ ۱۲ روزه) موضعی مثبت و صریح به نفع ایران اتخاذ کرده و مرزهای ایران و افغانستان را به امنترین گذرگاههای مرزی کشورمان تبدیل نموده است؟

طالبان طی این بحرانها، هیچگونه بهرهبرداری جاسوسی، همکاری لجستیکی، یا استقرار پایگاه نظامی و حریم هوایی را در اختیار آمریکا علیه ایران قرار نداد و اظهارات مکرر مقامات این حکومت در حمایت از تهران، کاملاً مشهود و ملموس است. با وجود این واقعیات، اصرار روزنامه «جمهوری اسلامی» بر انتشار مطالب خصمانه علیه طالبان -آن هم بر اساس استدلالی سست و واهی- در حالی که از نقد رژیمهای مرتجع و وابسته ای که در جنگهای تحمیلی اخیر به حمایت لجستیکی، اقتصادی و پشتیبانی از نیروهای آمریکایی علیه ایران مبادرت ورزیده اند، غافل مانده، رفتاری پرسشبرانگیز و فراتر از یک نقد رسانهای معمولی است.

بی تردید، آزادی بیان در نظام جمهوری اسلامی، اصل ارزشمندی و مایۀ افتخار است؛ اما زمانی که این آزادی از چارچوب یک نظر شخصی یا ایدئولوژیک فراتر رفته و به طرحی منسجم برای تبدیل فرصتها به تهدید و خلق مسئلۀ امنیتی برای کشور بدل میشود، دیگر در ساحت نقد مشروع نمیگنجد. در مجموع، به نظر میرسد رویۀ کنونی این روزنامه بیش از آنکه در راستای منافع ملی باشد، در مسیر تضعیف امنیت ملی گام برمیدارد و تداوم این روند میتواند هزینه های سنگین و جبران ناپذیری برای کشور به همراه داشته باشد.