پارادوکس بیرو؛ پنجه‌های طلایی، زبان جنجالی
همین چند روز پیش بود که بیرانوند با مصاحبه جنجالی از تیم تراکتور کنار گذاشته شد و سرمربی تیم ملی هم گفت او از شرایط ایده‌آل دور است.
بیرانوند گلری است که شاید گاهی با زبانش به خودش گل می زند اما بی شک هنوز هم یکی از بهترین‌‌های قاره است. همین چند روز پیش بود که بیرانوند با مصاحبه جنجالی از تیم تراکتور کنار گذاشته شد و سرمربی تیم ملی هم گفت او از شرایط ایده‌آل دور است.
این دو واقعه در فاصله‌ای کوتاه فضایی جهنمی برای گلر شماره یک تیم ملی به وجود آورد. اما درست از دل همین اتفاقات بود که خبر نامزدی بیرو برای کسب توپ طلای فوتبال آسیا منتشر شد.
در حالی که فوتبال ایران پس از سال‌ها خشکسالی در کسب عناوین فردی قاره‌‌ای، بار دیگر نام یک ایرانی را در میان نامزدهای نهایی مرد سال آسیا می‌بیند علیرضا بیرانوند در کانون توجه قرار گرفته است. پس از گذشت دو دهه و اندی از آخرین باری که یک ایرانی (علی کریمی در سال ۲۰۰۴) توانست توپ طلای آسیا را به خانه ببرد حالا شماره یک سابق پرسپولیس و گلر فعلی تراکتور به عنوان نماینده ایران در این لیست حضور دارد.
از سال ۱۹۹۶ که جوایز AFC با پروتکل‌‌های مشخصی اهدا می‌شود فقط چهار بازیکن ایرانی یعنی خداداد عزیزی، علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا و علی کریمی موفق به کسب این افتخار شده‌‌اند. حالا بیرانوند در موقعیتی قرار گرفته که هم باید با رقبای سرسخت خود در مستطیل سبز بجنگد و هم سایه سنگین لابی‌‌های منطقه‌‌ای که سال‌هاست بر سر این انتخاب‌‌ها سایه افکنده است.
حضور دو رقیب از عربستان در کنار بیرانوند کار را برای او دشوار کرده است چرا که تاریخ نشان داده در فوتبال آسیا و حتی جهان دروازه‌بان‌‌ها همواره برای کسب عنوان مرد سال با چالش‌‌های مضاعفی روبه‌رو بوده‌‌اند. پست دروازه‌بانی و حتی دفاع معمولا در لیست نهایی جوایز فردی کمتر از مهاجمان و بازی‌‌سازان مورد توجه قرار می‌گیرد.
با این حال نمی‌توان توانایی‌‌های فنی بیرانوند را نادیده گرفت؛ او در سال‌های اخیر بارها ثابت کرده که فراتر از استانداردهای آسیا عمل می‌کند و پنالتی‌‌گیری‌‌های او در تورنمنت‌‌های بزرگ بخشی از تاریخ فوتبال ایران شده است. اما داستان بیرانوند همیشه ترکیبی از نبوغ درون دروازه و جنجال‌‌های بیرون زمین بوده است.
هرچقدر که او روی خط دروازه با تمرکز و قدرت ظاهر می‌شود در فضای رسانهای و مدیریتی حواشی متعددی را برای خود و تیم‌‌هایش ایجاد کرده است. از ماجراهای کش‌دار و پرابهام رفتن به خدمت سربازی گرفته تا مصاحبه‌های آتشین و جنجالی‌‌اش که ابتدای این نوشته به آن اشاره شد او همواره در کانون خبرها بوده است.
اوج این تناقض رفتاری را در هفته‌های اخیر دیدیم جایی که پس از بازی مقابل استقلال او در گفت‌وگوهایی تند علیه مالک و مدیران باشگاه تراکتور مواضع سختی گرفت و حتی با صراحت از تمایلش برای پیوستن به استقلال در پایان فصل سخن گفت. هنوز جوهر این صحبت‌ها خشک نشده بود که خبر تمدید سه فصل دیگر قراردادش با تراکتور همه را شوکه کرد.
این چرخش‌‌های ناگهانی انگار بخشی از کاراکتر بیرانوند شده است! کسی که با یک دست توپ را مهار می‌کند و با دست دیگر معادلات رسانهای را به بازی می‌گیرد!
صرف‌نظر از نتیجه نهایی و اینکه آیا او می‌تواند طلسم بیست‌ساله ایرانی‌‌ها را بشکند یا خیر. حضور بیرانوند در جمع سه نامزد نهایی بار دیگر یادآور توانایی‌‌های بی‌چون و چرای اوست.
مخصوصا باید به یاد آوریم این دومین بار است که بیرو در لیست نهایی جایزه مرد سال فوتبال آسیا قرار می‌گیرد. او پیش از این در سال 2018 نامزد دریافت این جایزه شده بود که در نهایت بازیکن قطری توپ طلا را به خانه برد.
شاید اگر علیرضا بیرانوند بتواند همانقدر که در کنترل توپ مهارت دارد حواشی پیرامون خود را هم مدیریت کند هم شانس بیشتری برای کسب این عنوان خواهد داشت و هم میراثی ماندگارتر از خود در فوتبال ایران بر جای خواهد گذاشت. بیرانوند گلری است که شاید گاهی با زبانش به خودش گل می‌زند اما بی‌شک هنوز هم یکی از بهترین‌‌های قاره است.