حدادعادل: هیچ رئیس‌جمهوری مانند پزشکیان به آموزش توجه ندارد
غلامعلی حدادعادل با تمجید از توجه مسعود پزشکیان به آموزش و پرورش، تأکید کرد که هیچ تحولی بدون آموزش و پرورش به نتیجه نمی‌رسد.
غلامعلی حدادعادل با تمجید از توجه مسعود پزشکیان به آموزش و پرورش، تأکید کرد که هیچ تحولی بدون آموزش و پرورش به نتیجه نمی‌رسد. به گزارش نورنیوز، غلامعلی حدادعادل امروز در دومین همایش جایزه ملی شهید دکتر محمدجواد باهنر ویژه معلمان پیشکسوت مولف که در سالن همایشهای بنیاد فرهنگی رفاه برگزار شد، با بیان اینکه نکته مهمی که در انقلاب ما وجود داشت این بود که در آغاز انقلاب، رئیس جمهور، نخست وزیر و مسئول اول قوه قضائیه معلم بودند، گفت: این افراد همگی از مدرسه آمده بودند و به بالاترین سِمت‌ها در ابتدای انقلاب رسیدند.
وی افزود: این موضوع باید توجه ما را جلب کند و از خود بپرسیم چه عاملی باعث شد انقلاب ما در ابتدا به دست معلمان سپرده شود و چرا این روند ادامه نیافت؟ این نکته‌ای است که جای تأمل دارد!
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با بیان اینکه از دوست قدیمی و صمیمی ۷۰ ساله‌ام، شهید دکتر سید کمال خرازی و همسر ارجمند او یاد می‌کنم، اظهار کرد: با شهید دکتر لاریجانی نیز بیش از ۵۰ سال سابقه دوستی، معلمی و همکاری داشتم.ما هر دو در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران فلسفه تدریس می‌کردیم. حدادعادل گفت: افتخار می‌کنم در خانواده من، همه معلم هستند؛ فرزند شهیدم روزی که به شهادت رسید، در لباس کار مدرسه به شهادت رسید، یعنی آماده رفتن به مدرسه بود و به عنوان یک معلم به شهادت رسید.
وی با بیان اینکه اهمیت آموزش و پرورش تا حدی است که هیچ اصلاح و تحولی، بدون آنکه از آموزش و پرورش آغاز شود، به نتیجه نمی‌رسد و پایدار نمی‌ماند، گفت: کارهای دیگر مثل تبلیغات، تشریفات و فعالیت‌های مختلف، همه می‌توانند خوب و مفید باشند، اما اگر بخواهیم کاری ماندگار برای اصلاح یک کشور و یک جامعه انجام دهیم، باید از مدرسه و آموزش و پرورش آغاز کنیم. رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی تاکید کرد: تفاوت آموزش و پرورش با بسیاری از وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های دیگر این است که نتیجه کار آموزش و پرورش بالفعل و فوری نیست، بلکه نتیجه آن به آینده تعلق دارد.
به همین دلیل، کسانی که آینده‌نگر هستند و بصیرت دارند، اهمیت آموزش و پرورش را به‌خوبی درک و تصدیق می‌کنند. حدادعادل تصریح کرد: وقتی مدرسه‌ها تعطیل می‌شوند، به هر علتی، گویی اتفاق مهمی در کشور نیفتاده است.
اگر حتی نصفِ روز در توزیع بنزین اختلالی ایجاد شود، فریاد همه به آسمان بلند می‌شود، اما اگر از ۹ ماه سال تحصیلی، شش ماه به دلیل کرونا، ناترازی، آلودگی هوا، جنگ و مسائل دیگر مدارس تعطیل شوند، گویی هیچ اتفاقی در کشور نیفتاده است! وی با بیان اینکه در میان همه عناصری که مقوّم آموزش و پرورش در یک کشور هستند، معلم از همه مهم‌تر است، چون همه آن اجزای دیگر، بی‌روح‌اند و تنها عنصر ذی‌روح، معلم است، گفت: معلم خوب می‌تواند بعضی از آن کمبودها را جبران کند اما اگر همه آن امکانات فراهم باشد ـ یعنی مدرسه نوساز بسازید، وسایل آزمایشگاه بخرید، بهترین کتاب‌های درسی را تألیف کنید و مقرراتتان هم خوب باشد ـ اما معلم خوب نداشته باشید، این مدرسه نتیجه نمی‌دهد.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی اظهار کرد: ولی اگر مدرسه کهنه باشد اما معلم توانا باشد، در همان ساختمان‌های قدیمی و کهنه، افراد شایسته‌ای به جامعه تحویل می‌دهد؛ مدرسه جدید با معلم بی‌سواد یا ناتوان، فایده‌ای ندارد. حدادعادل ضمن قدردانی از اهتمام دکتر پزشکیان به آموزش و پرورش، خطاب به او گفت: سابقه نداشته است که رؤسای جمهور این مقدار توجه به آموزش داشته باشند.
درست است شما نهضت مدرسه‌سازی به راه انداخته‌اید و کار بسیار خوبی هم هست و ما همه از خداوند متعال می‌خواهیم که دانش‌آموزان سراسر کشور در بهترین مدرسه‌ها درس بخوانند ولی درخواست دارم که به «تربیت معلم» بیشتر توجه شود. وی افزود: این سخن به این معنا نیست که حالا نهضت مدرسه‌سازی را تعطیل کنید، اما باید به فکر تربیت معلم هم بود.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی با طرح پرسشی مبنی براینکه معلم خوب چه معلمی است؟ گفت: من سه خصلت برای معلمان برمی‌شمارم: اول، ایمان و دوم، علم است ولی آنچه رکن سوم است و بر آن تأکید دارم، مهارت‌های معلمی است.
حدادعادل با بیان اینکه در کشور ما، در هر رشته‌ای مهارت، اهمیت ویژه‌ای دارد اما مهارت‌های معلمی چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد، تاکید کرد: اگر فرزندمان بیمار باشد، برای مراجعه به پزشک، حتما به سراغ طبیبی می‌رویم که از مهارت و تخصص او اطمینان کامل داشته باشیم یعنی ما بر مهارت‌های پزشکی تأکید داریم. اما سوال من این است «آیا ما نسبت به مهارت و حاذق بودن یک معلم، همان‌قدر که نسبت به یک طبیب حساس هستیم، حساسیت به خرج می‌دهیم؟» وی با بیان اینکه همان‌طور که فرزندمان را دست هر پزشکی نمی‌سپاریم، نباید او را دست هر معلمی نیز بسپاریم، اما آیا این حساسیت در عمل رعایت می‌شود؟
سوال دیگر مطرح کرد و گفت: در کشور ما چند درصد از معلمان هستند که از تحصیلات تخصصی در حوزه معلمی برخوردار هستند و یا دانشگاه تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان را گذرانده‌اند؟ عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اضافه کرد: تا چه زمانی مدرسه‌های ما باید با معلمان حق‌التدریسی اداره شوند؟!
البته قصد من به هیچ عنوان اهانت به معلمان حق‌التدریسی نیست، بلکه می‌خواهم بگویم همان‌گونه که هر شغلی مستلزم تحصیل در رشته مربوطه است، کسی که می‌خواهد معلم شود نیز باید مهارت‌های معلمی را در دانشگاه تربیت معلم فرا گرفته باشد. حدادعادل گفت: تا زمانی که اهمیت مهارت‌های معلمی در کشور ما مهم تلقی نشود و تا زمانی که این واقعیت را نپذیریم که هر فرد باسوادی لزوماً نمی‌تواند معلم باشد، مشکل پابرجا خواهد بود.
معلم، مقامی است که شأن معلمی را فراتر از صرف عالم بودن می‌برد چرا که هر معلمی باید عالم باشد، اما هر عالمی نمی‌تواند معلم باشد.
